Πρελούδιο

οι σκέψεις μου αρχίσανε να μου μιλάνε πάλι

κι η αφορμή τους, δυστυχώς,

είμαι εγώ κι οι άλλοι

Μόνος για σήμερα

Ο Μικάο Ουσούι ίσως να μην είναι τόσο διάσημος όσο η τεχνική που επινόησε. Ή περίπου επινόησε, διότι σύμφωνα με την καταγραφή του τού ήρθε κατακέφαλα. Αυτό το κατακέφαλο είναι το Ρέικι που είναι πολύ πιθανό να έχετε ακούσει γι αυτό από την ξαδέρφη της γκόμενας εκείνης της τύπισσας – παρντόν, του τύπου – που είχε αλλάξει λάστιχο στο αυτοκίνητο του αδερφού σας (πάλι δεν κατάφερα να πιάσω τα six degrees of separation – νέβερμάιντ).

Είναι μια μέθοδος ενεργειακής θεραπείας, πολύ απλής, χωρίς πολλά λόγια και τελετές, χωρίς θεωρίες και το βασικότερο, χωρίς παρενέργειες. Ε, αυτό το αποκύρηξε η Εκκλησία μας για όλους τους παραπάνω λόγους συν το ότι δεν αποδίδει λεφτά σε αυτήν.

Το Ρέικι όπως το δίδαξε ο Μικάο Ουσούι βασίζεται σε πέντε αρχές. Αν τις δούμε ξέχωρα από το πολιτισμικό, θρησκευτικό ή οτιδήποτε περιβάλλον τους, έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς συντάχτηκαν με μια πουτανιά. Δε σου λένε να τις ακολουθείς για πάντα, αλλά μόνο για σήμερα. Αυτές οι αρχές είναι:

Kyō dake wa:

1. Okoru na,
2. Shinpai su na,
3. Kansha shite,
4. Gyō wo hakeme,
5. Hito ni shinsetsu ni.

Μη με κοιτάς έτσι, ζαλίζομαι και θα ερωτοτροπήσω! Ακολουθεί μετάφραση (εντός των bold, τα εκτός είναι ελεύθερη και προσαρμοσμένη στο σήμερα):

Mόνο για σήμερα :

1. Δεν ανησυχώ όσο και αν το θέλουν αρκετοί από τη δουλειά μου που πριν λίγες μέρες με οδήγησαν στην εθελούσια αποχώρηση εξαιτίας περικοπών, διότι έχω καλό κάρμα και θα αποκατασταθώ επαγγελματικά σύντομα.
2. Δε θυμώνω με κανέναν από τις ανώτερες ιεραρχικά βαθμίδες που προσπαθούν να πείσουν τους συναδέλφους ότι επλήγησαν κι οι ίδιοι από τα ίδια μέτρα με μεγάλες μειώσεις στους μισθούς τους (από 3000 σε 2500 ενώ άλλοι από 700 σε 592 και βγάλε). Ακόμα περισσότερο δε θυμώνω που είναι ανώτεροι ιεραρχικά και παίρνουν αυτούς τους μισθούς χωρίς να πληρούν τα τυπικά προσόντα, αλλά από καθαρή συγγενική εύνοια.
3. Σέβομαι όλους τους ανθρώπους και βλέπω ακόμα και στον υπάλληλο της αστυνομίας που εκμεταλλεύεται τη νόμιμη βία που του παρέχει η πολιτεία, ειδικά σε μέρες που ο κόσμος είναι οργισμένος με το λειτούργημά του, και διαπιστώνω πως έχει κι αυτός τη δικιά του διαδρομή για τη Νιρβάνα.
4. Εργάζομαι με τιμιότητα καθημερινά στο σπίτι μου, για να το καθαρίσω, αφού δεν έχω κι άλλη δουλειά.
5. Ευγνωμονώ κάθε έμβιο ον μεταλλαγμένο ή μη, είτε αναπνέει αρσενικό είτε καπνό είτε καυσαέριο.

Μόνο για σήμερα όμως.

 

 

 

 

Lumix r.i.p.

Ήταν μια σκοτεινή και βροχερή νύχτα (πάντα ήθελα να κάνω μια τέτοια εισαγωγή) της Πέμπτης. Της περασμένης Πέμπτης (14/Οκτ) για την ακρίβεια. Η βροχή έπεφτε τουλούμι και εγώ επέστρεφα στο Μεταξουργείο από την Ομόνοια με τα πόδια. Αυτή ήταν μια μοιραία απόφαση. Κυριολεκτικά.

Στην πλάτη κουβαλούσα τη μεγάλη μου τσάντα που συνήθως έχει μέσα το βιος μου – ό,τι χρειάζομαι μέσα στη μέρα που λείπω από το σπίτι. Οπότε έτσι, σαν σκοτεινό κόμικ ήταν η εικόνα: μια ανθρωπόμορφη χελώνα με μια μικρή σπαστή ομπρέλα να πηδάει τα πλημμυρισμένα χαντάκια των δρόμων πίσω από την Ομόνοια, για να πηγαίνει από υπόστεγο σε υπόστεγο.

Εκεί όμως, λίγο πιο κάτω από τη Ζήνωνος, κι ενώ έκανα ένα άψογο τάκλιν να αποφύγω μια χαλασμένη υδρορροή που έριχνε καταρράκτες, δυο χέρια με έπιασαν από το λαιμό και άλλα δυο χέρια μου τραβούσαν την τσάντα από την πλάτη. Για κανα-δυο λεπτά δεν μπορούσα να πάρω ανάσα ώστε να τους ενημερώσω να πάρουν ό,τι θέλουν και να φύγουν, καθώς οι μαχαιριές στην περιοχή δίνουν και παίρνουν. Ευτυχώς αυτό έκαναν διότι πετάχτηκαν οι πελάτες μιας συνοικιακής ταβέρνας (του Μπαρούφα) και οι ληστές πήραν δρόμο και χάθηκαν στη βροχή με την τσάντα μου. Πεσκέσι μου άφησαν τη σπασμένη μου ομπρέλα και ευτυχώς τα κλειδιά του σπιτιού.

Όλα τα άλλα όμως έκαναν φτερά: πορτοφόλι με κάποια μετρητούλια, ταυτότητα, προσωπικά αντικείμενα κυρίως συναισθηματικής αξίας και προπαντός και πάνω απ’ όλα η φωτογραφική μου μηχανή που υπήρξε η έμπνευση να ξεκινήσω το photolog 7soulman, η Lumix-ούλα μου lx3 (φωτό above).

Φυσικά δεν το συζητώ, από το να ξημέρωνα σε κάποιο νοσοκομείο, ας πάει και το παλιάμπελο. Το κείμενο, όμως, δεν το γράφω μόνο για να ενημερώσω ότι τη θέση των νέων φωτογραφιών της γαμάτης αυτής μηχανούλας θα πάρουν αυτές από το κινητό μου και από διάφορες άλλες δανεικές μηχανές, μέχρι να βρω το ρευστό διαθέσιμο να πάρω καινούρια.

Το γράφω, για να μοιραστώ την δραματική εμπειρία που ακολούθησε του συμβάντος της ληστείας, που ήταν η επίσκεψη στο ΑΤ Ομόνοιας για να δηλώσω κλοπή ταυτότητας. Ενημερώνω φίλο και με συνοδεύει ως εκεί, ωστόσο στη διαδρομή μου λέει πως το τμήμα της Ομόνοιας δεν είναι και η καλύτερη περίπτωση. Προφήτης ο τύπος. Ο αστυνομικός της υποδοχής με στέλνει ευγενικά στον τρίτο όροφο αφού με είδε σε κακό χάλι. Νομίζω ότι πρέπει να με σταύρωσε κι από πίσω και να έριξε και δυο τρεις ευχές στον Άη Φανούρη.

Τρίτος όροφος. Μια μισάνοιχτη πόρτα που την κρατάει νευρικά κάποιος του οποίου η μύτη που ξεπροβάλει ίσα ίσα, μιλάει με τον μπροστινό μου παππούλη που έχει κάτι απορίες σχετικά με έκδοση ταυτότητας (στις 23:00). Πάω κι εγώ κολλητά και βλέπω τί ακολουθεί αυτό το μυτόμπαλο: Ένα τεράστιο ολοστρόγγυλο κεφάλι ενός ανθρωποειδούς με ξεχειλωμένα χείλη, βαριά αναπνοή από το πάχος, στραβά δόντια και λαδωμένα ίσια μαύρα μαλλιά. Δε με βλέπει και κοιτάζω ότι πίσω του, στη μυστική αίθουσα του τρίτου ορόφου υπάρχουν αλυσοδεμένοι μετανάστες, χοντρά-χοντρά καμιά πενηνταριά, με σκυμμένα κεφάλια παρατεταγμένοι. Ο ανθρωποειδής μου απευθύνει το βλέμμα του και βρίσκω την ευκαιρία να του εξηγήσω ότι θέλω να δηλώσω κλοπή ταυτότητας. Με κοιτάζει σαν να ήμουν εγώ ο ληστής και με διώχνει από τμήμα κλείνοντάς μου την πόρτα στα μούτρα.

Εμ κερατάς, εμ δαρμένος (κατά το em çorap em külot μιας τούρκικης διαφήμισης). Ο συμπαθής αστυνομικός που με σταύρωνε (υποθέτω) με βλέπει και τον ρωτάω με ψυχραιμία (ενώ ο φίλος μου κατεβάζει καντήλια κάπως διακριτικά) ότι θέλω να δηλώσω κλοπή ταυτότητας διότι δε θέλω να μπλέξω παραπέρα, αλλά δεν ξέρω πού. Τότε φιλοτιμείται να με παραπέμψει στο ΑΤ Ακροπόλεως όπου κι έγινε η δουλειά της δήλωσης κλοπής κτλ.

Ηθικά διδάγματα-Παρατηρήσεις-Εκτιμήσεις:

1. Αν κάνεις δώρο μια Lumix lx3 είναι πιθανό να τρέχεις στα αστυνομικά τμήματα με αυτόν στον οποίον τη χάρισες.
2. Η Αθήνα δεν έχει αρκετά υπόστεγα, αλλά σίγουρα περισσότερα από της Αγγλίας – παράλογο.
3. Την πράξη της ληστείας ακολουθεί, στην Ελλάδα, μια πιο επίπονη πράξη, την επίσκεψη σε αστυνομικό τμήμα.
4. Αυτοί που θα τρέξουν να σε σώσουν είναι όσοι έχουν επίσης πέσει θύματα αντίστοιχης ληστείας.
5. Η αγαπητή klikr και urbanshots θα είναι ο νέος μου νταλκάς και θα τη διαβάζω πίνοντας μπιτόνια μαύρο ρούμι να ξεχνάω (καλή μου κοπέλα να μου την προσέχεις!).
6. Το LG Arena βγάζει κι αυτό μια χαρά φωτογραφίες (παρηγοριά στον άρρωστο).
7. Αποφάσισα να συμμετέχω με κάποιον τρόπο σε βοήθεια προς τους μετανάστες (αν όχι μεταφυσική ανησυχία, τότε σίγουρα το σύνδρομο της Στοκχόλμης – μπα).
8. Αν σου λένε φίλοι “πάρε το μετρό” κι έξω ρίχνει καρεκλοπόδαρα, πάρτο!

ΚΛΙΚ-Atari-Polaroid

ΚΛΙΚ

Παρακολουθώντας την έκρηξη των εικοσάρηδων στην υδρόγειο του Internet, εντυπωσιάζομαι από τη θεματολογία των blog τους και κυριότερα την αισθητική τους. Δηλαδή με πιάνει ένα συγκριτικό λαλά του στυλ “ρε συ τί βόιδι πρέπει να ήμουν εγώ τότε;”.

Είμαι thirtysomething, λίγο όμως something, τόσο όσο να έχω ζήσει στο σχολείο χωρίς κινητό και κομπιούτερ, να έχω περάσει από τις δέσμες στο πανεπιστήμιο και να έχω ένα σεβαστό απόθεμα από κασέτες (προ CD) στο πατάρι. Από την άλλη όχι τόσο θέρτι-βάλε, ώστε να μην μπορώ να ψωνίσω από το Pull & Bear (στο Bershka δεν κοτάω να μπω, τρομάζω περισσότερο από το κοινό του).

(Είμαι) Άνθρωπος που σπουδάζω ακόμα τα media και εμπνέομαι από αυτά από τότε που με θυμάμαι. Στο σχολείο αγόραζα κρυφά το Κλικ και το Playboy (ήμουν πάνω κάτω 14 και δεν ήταν πρέπον) και διάβαζα ασύστολα Philip Dick στα διαλείμματα, στο λεωφορείο, παντού όπου μπορούσα. Καιγόμουν σιγά σιγά, αλλά αυτή ήταν και η επένδυσή μου για το μέλλον. Δηλαδή το τότε μέλλον. Δηλαδή το τώρα. (Μαμά!)

Όλα αυτά τα αναγνώσματα, ο Philip Dick, το ΚΛΙΚ, η Βαβέλ, ακόμα και το Playboy, με έκαναν να ονειρεύομαι μια ανακάλυψη, όπου θα μπορούσα να επικοινωνώ όλα αυτά τα θέματα που καταπιάνονταν, να τα διαβάζω ανενόχλητος στον προσωπικό μου χώρο και παντού και να παίρνω feedback από αντίστοιχα ψώνια σαν κι εμένα. Στοίβες από μπλοκ χωρίς γραμμές στα ράφια μου, καθώς ό,τι δεν μπορούσα να διαβάσω και να δω, το έγραφα και το ζωγράφιζα. Γι αυτό και έγινα και χρυσοχέρης. Και ΩΣΑΝΑ! Ανακαλύφθηκε και ακόμα περισσότερο διαδόθηκε το Web και ευχαριστώ γι αυτό τον Tim-Berners Lee και το CERN που έκαναν το τότε μου τρελό όνειρο πραγματικότητα.

Έκανα το πρώτο μου blog πριν καν μάθω τί είναι αυτό το πράγμα, ψάχνοντας μια βολική πλατφόρμα για να στήνω σελίδες, έτσι από χόμπι(τ). Blogger από σπόντα. Ήμασταν δεν ήμασταν το 2003 40-50 άτομα, της ηλικιακής τάξης 25-30, σε όλη την Ελλάδα. Αλλά μην περιμένεις να το δεις, το έσβησα το 2005.

Ολοκλήρωσα τη δραματική αναπόληση και επανέρχομαι. Το microblogging που θα πει κατά βάση ιστότοποι που το brand τους ξεκινάει από “t” (twitter, tumblr), έδωσαν μια πολύ μεγάλη κλωτσιά στο να γυρνάνε οι πληροφορίες. Και μαζί τους να συμπαρασύρουν και τους νέους αισθητικούς κώδικες που υπαγορεύονται όχι από διάφορους Έλληνες αρχιεκδότες, αλλά περισσότερο υπαγορεύονται από το ενδιαφέρον και την αναπαραγωγή των αναγνωστών-microbloggers. Μάθαμε τους hipsters και άλλες υποκουλτούρες (το “υπό” δεν είναι υποτιμητικό, σε περίπτωση που υπάρξουν παρεξηγήσεις, αλλά ορίζει υπο-σύνολο).

Το αξιοπρόσεκτο είναι πως η θεματολογία που τρέχει στα blog των παιδιών στη μετεφηβία και όχι μόνο, θυμίζει πολύ τα θέματα εκείνων των περιοδικών των ’90s. Δύο τινά:

• Επηρέασαν τόσο πολύ την αισθητική μας (επηρεασμένοι κι αυτοί από εκδοτικά σύγχρονά τους μεγαθήρια ID, The Face, κτλ) που μόλις δόθηκε μια υποτυπώδης εκδοτική προοπτική στον καθένα μας, μέσω του Internet και των blog, αρχίσαμε να εκφραζόμαστε κατά τα πρότυπα εκείνων των εντύπων.
• Δεύτερη εκδοχή, ο λόγος της (εμπορικής) ύπαρξής τους τότε, ήταν το ότι δεν υπήρχε άλλο μέσο να ταυτιστούμε. Αγοράζαμε λοιπόν κάτι το οποίο ανάμεσα σε άλλα, είχε και τις γνώμες και το mentalité που θέλαμε να δούμε ότι έχουν κι άλλοι και ουφ τελικά δεν είμαστε τρελοί και μόνοι μας στο σαλόνι μας.

Που θέλω να πω ότι εκείνα τα έντυπα υπήρχαν για όσο δεν είχαμε την ευκαιρία για (λίγο πιο) δημόσιο interaction. Που θέλω να πω πως αυτό εξηγεί την πτώση των εντύπων και την άνοδο των blog, τώρα, αρκετά μετά την πρώτη φούσκα τους.

Στην επικοινωνία ξέρουμε πολύ καλά πως κείμενο δεν αποτελεί μόνο ο γραπτός λόγος, αλλά και οι εικόνες και οτιδήποτε χρησιμοποιείται για να συμβάλει στη διήγηση. Σε αρκετά από τα microblogs των πιτσιρικάδων οι επιλογές των εικόνων, τα τσιτάτα και τα έργα τέχνης που κάνουν “repost, reblog, retwitt, retubmle, rewhatever”, αν μη τι άλλο, έχουν συγκεκριμένη αισθητική και αρκετή αυθεντικότητα, περισσότερη από αυτή που εισέπραττα τότε, από τα προχώ περιοδικά της εποχής μου (των οποίων αναγνώστης έπαψα να είμαι από τότε που έπαψε κι εκείνη η εποχή μου).

Έχω, φυσικά και αρκετή γκρίνια για την εμμονή τους με συγκεκριμένα trend. Τα δικαιολογώ διότι από τέτοιες “φάσεις” έχουμε περάσει όλοι σε αυτήν την ηλικία (ορισμένοι, ίσως και πολύ αργότερα). Κολλημένα αρκετά με την εποχή Atari, Bibi Bo, lego, Space Invaders, πυραμίδες σε polaroid και γαλαξίες σε κοντινά με συνθήματα αυτολύπησης σε Helvetica ή Arial Bold. Το ακόλουθο βιντεάκι ίσως βοηθήσει να αυτοαναλυθούν και να ξεμπλοκάρουν τη δημιουργικότητά τους.

7ψυχος

Κι αντί του να κάνω κάτι τις το παραγωγικότερο και γήινο, σέρφαρα στο δίκτυο και έπιασα κύμα μεταφυσικό και μάλιστα αριθμολογικό. Ανακάλυψα, το λοιπόν, πως ο αριθμός του μονοπατιού μου είναι ο ίδιος με τον αριθμό της ψυχής, που είναι το 7.

Για δες, είμαι 7ψυχος!

Σα ζήλεψες και θες να το βρεις κι εσύ δες εδώ κι εδώ, κάνε τη σούμα σου και βγες στον κόσμο και πες το.

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!