Skip to content

Πρελούδιο

January 26, 2011

οι σκέψεις μου αρχίσανε να μου μιλάνε πάλι

κι η αφορμή τους, δυστυχώς,

είμαι εγώ κι οι άλλοι

Lumix r.i.p.

October 20, 2010

Ήταν μια σκοτεινή και βροχερή νύχτα (πάντα ήθελα να κάνω μια τέτοια εισαγωγή) της Πέμπτης. Της περασμένης Πέμπτης (14/Οκτ) για την ακρίβεια. Η βροχή έπεφτε τουλούμι και εγώ επέστρεφα στο Μεταξουργείο από την Ομόνοια με τα πόδια. Αυτή ήταν μια μοιραία απόφαση. Κυριολεκτικά.

Στην πλάτη κουβαλούσα τη μεγάλη μου τσάντα που συνήθως έχει μέσα το βιος μου – ό,τι χρειάζομαι μέσα στη μέρα που λείπω από το σπίτι. Οπότε έτσι, σαν σκοτεινό κόμικ ήταν η εικόνα: μια ανθρωπόμορφη χελώνα με μια μικρή σπαστή ομπρέλα να πηδάει τα πλημμυρισμένα χαντάκια των δρόμων πίσω από την Ομόνοια, για να πηγαίνει από υπόστεγο σε υπόστεγο.

Εκεί όμως, λίγο πιο κάτω από τη Ζήνωνος, κι ενώ έκανα ένα άψογο τάκλιν να αποφύγω μια χαλασμένη υδρορροή που έριχνε καταρράκτες, δυο χέρια με έπιασαν από το λαιμό και άλλα δυο χέρια μου τραβούσαν την τσάντα από την πλάτη. Για κανα-δυο λεπτά δεν μπορούσα να πάρω ανάσα ώστε να τους ενημερώσω να πάρουν ό,τι θέλουν και να φύγουν, καθώς οι μαχαιριές στην περιοχή δίνουν και παίρνουν. Ευτυχώς αυτό έκαναν διότι πετάχτηκαν οι πελάτες μιας συνοικιακής ταβέρνας (του Μπαρούφα) και οι ληστές πήραν δρόμο και χάθηκαν στη βροχή με την τσάντα μου. Πεσκέσι μου άφησαν τη σπασμένη μου ομπρέλα και ευτυχώς τα κλειδιά του σπιτιού.

Όλα τα άλλα όμως έκαναν φτερά: πορτοφόλι με κάποια μετρητούλια, ταυτότητα, προσωπικά αντικείμενα κυρίως συναισθηματικής αξίας και προπαντός και πάνω απ’ όλα η φωτογραφική μου μηχανή που υπήρξε η έμπνευση να ξεκινήσω το photolog 7soulman, η Lumix-ούλα μου lx3 (φωτό above).

Φυσικά δεν το συζητώ, από το να ξημέρωνα σε κάποιο νοσοκομείο, ας πάει και το παλιάμπελο. Το κείμενο, όμως, δεν το γράφω μόνο για να ενημερώσω ότι τη θέση των νέων φωτογραφιών της γαμάτης αυτής μηχανούλας θα πάρουν αυτές από το κινητό μου και από διάφορες άλλες δανεικές μηχανές, μέχρι να βρω το ρευστό διαθέσιμο να πάρω καινούρια.

Το γράφω, για να μοιραστώ την δραματική εμπειρία που ακολούθησε του συμβάντος της ληστείας, που ήταν η επίσκεψη στο ΑΤ Ομόνοιας για να δηλώσω κλοπή ταυτότητας. Ενημερώνω φίλο και με συνοδεύει ως εκεί, ωστόσο στη διαδρομή μου λέει πως το τμήμα της Ομόνοιας δεν είναι και η καλύτερη περίπτωση. Προφήτης ο τύπος. Ο αστυνομικός της υποδοχής με στέλνει ευγενικά στον τρίτο όροφο αφού με είδε σε κακό χάλι. Νομίζω ότι πρέπει να με σταύρωσε κι από πίσω και να έριξε και δυο τρεις ευχές στον Άη Φανούρη.

Τρίτος όροφος. Μια μισάνοιχτη πόρτα που την κρατάει νευρικά κάποιος του οποίου η μύτη που ξεπροβάλει ίσα ίσα, μιλάει με τον μπροστινό μου παππούλη που έχει κάτι απορίες σχετικά με έκδοση ταυτότητας (στις 23:00). Πάω κι εγώ κολλητά και βλέπω τί ακολουθεί αυτό το μυτόμπαλο: Ένα τεράστιο ολοστρόγγυλο κεφάλι ενός ανθρωποειδούς με ξεχειλωμένα χείλη, βαριά αναπνοή από το πάχος, στραβά δόντια και λαδωμένα ίσια μαύρα μαλλιά. Δε με βλέπει και κοιτάζω ότι πίσω του, στη μυστική αίθουσα του τρίτου ορόφου υπάρχουν αλυσοδεμένοι μετανάστες, χοντρά-χοντρά καμιά πενηνταριά, με σκυμμένα κεφάλια παρατεταγμένοι. Ο ανθρωποειδής μου απευθύνει το βλέμμα του και βρίσκω την ευκαιρία να του εξηγήσω ότι θέλω να δηλώσω κλοπή ταυτότητας. Με κοιτάζει σαν να ήμουν εγώ ο ληστής και με διώχνει από τμήμα κλείνοντάς μου την πόρτα στα μούτρα.

Εμ κερατάς, εμ δαρμένος (κατά το em çorap em külot μιας τούρκικης διαφήμισης). Ο συμπαθής αστυνομικός που με σταύρωνε (υποθέτω) με βλέπει και τον ρωτάω με ψυχραιμία (ενώ ο φίλος μου κατεβάζει καντήλια κάπως διακριτικά) ότι θέλω να δηλώσω κλοπή ταυτότητας διότι δε θέλω να μπλέξω παραπέρα, αλλά δεν ξέρω πού. Τότε φιλοτιμείται να με παραπέμψει στο ΑΤ Ακροπόλεως όπου κι έγινε η δουλειά της δήλωσης κλοπής κτλ.

Ηθικά διδάγματα-Παρατηρήσεις-Εκτιμήσεις:

  1. Αν κάνεις δώρο μια Lumix lx3 είναι πιθανό να τρέχεις στα αστυνομικά τμήματα με αυτόν στον οποίον τη χάρισες.
  2. Η Αθήνα δεν έχει αρκετά υπόστεγα, αλλά σίγουρα περισσότερα από της Αγγλίας – παράλογο.
  3. Την πράξη της ληστείας ακολουθεί, στην Ελλάδα, μια πιο επίπονη πράξη, την επίσκεψη σε αστυνομικό τμήμα.
  4. Αυτοί που θα τρέξουν να σε σώσουν είναι όσοι έχουν επίσης πέσει θύματα αντίστοιχης ληστείας.
  5. Η αγαπητή klikr και urbanshots θα είναι ο νέος μου νταλκάς και θα τη διαβάζω πίνοντας μπιτόνια μαύρο ρούμι να ξεχνάω (καλή μου κοπέλα να μου την προσέχεις!).
  6. Το LG Arena βγάζει κι αυτό μια χαρά φωτογραφίες (παρηγοριά στον άρρωστο).
  7. Αποφάσισα να συμμετέχω με κάποιον τρόπο σε βοήθεια προς τους μετανάστες (αν όχι μεταφυσική ανησυχία, τότε σίγουρα το σύνδρομο της Στοκχόλμης – μπα).
  8. Αν σου λένε φίλοι “πάρε το μετρό” κι έξω ρίχνει καρεκλοπόδαρα, πάρτο!

7ψυχος

September 9, 2010

Κι αντί του να κάνω κάτι τις το παραγωγικότερο και γήινο, σέρφαρα στο δίκτυο και έπιασα κύμα μεταφυσικό και μάλιστα αριθμολογικό. Ανακάλυψα, το λοιπόν, πως ο αριθμός του μονοπατιού μου είναι ο ίδιος με τον αριθμό της ψυχής, που είναι το 7.

Για δες, είμαι 7ψυχος!

Σα ζήλεψες και θες να το βρεις κι εσύ δες εδώ κι εδώ, κάνε τη σούμα σου και βγες στον κόσμο και πες το.

Hello world!

September 9, 2010

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

%d bloggers like this: